|
8| وقــتـی قـلــب هـایـمـان ...
|
|
|
 وقتـی قـلـب هـایـمـان كـوچـک تـر از غـصـههــایـمـان میـشــود
وقتـی نمـی تـوانـیـم اشــک هـایـمـان را پـشــت پـلـکهـایـمـان مـخـفـی كـنـیـم
و بـغـضهـایـمـان پـشـت سـر هـم میـشـكــنـد
وقتـی احـسـاس میـكـنـیم
بـد بخـتـیهـا بیـشــتر از سـهـم مـان اســت و رنـجهـا بیـشــتر از صـبـرمـان؛
وقتـی امــیـدهـا تـه میـكــشـد و انـتـظـارها بـه سـر نمـیرسـد
وقـتی طاقـتمـان تـمـام میـشـود
و تحـملـمـان هـیـچ ...
آن وقـت اسـت كـه مـطـمـئنیـم بـه تـو احـتیـاج داریـم
و مطـمـئنـیم كـه تـو
فـقـط تـویـی كـه كـمكـمـان میكـنی
آن وقـت اسـت كـه تـو را صـدا میكـنـیم
و تـو را میـخـوانـیـم
آن وقـت اسـت كـه تـو را آه میكـشـیـم
تـو را گـریـه میكـنـیم
و تـو را نـفـس میكـشـیـم
وقتـی تـو جـواب مـیـدهـی
دانـه دانـه اشـکهـایـمـان را پـاک میكـنی
و یـكی یـكی غـصـههـا را از دلـمـان بـرمیـداری
گـره تـک تـک بـغـضهـایـمـان را بـاز میـكـنی
و دل شـكـســته مـان را بـنـد میــزنـی
سنـگـیـنی هـا را بــرمیـداری
و جـایـش سـبــكـی مـیـگــذاری و راحــتی
بیـشـتر از تـلاشـمـان خـوشـبـخـتـی میـدهـی
و بیـشـتـر از حـجـم لـبهـایـمـان، لبـخـنـد
خـواب هـایـمـان را تعـبیـر میـكـنی
و دعـاهـایـمـان را مسـتـجـاب
آرزوهـایـمـان را بـرآورده مـی کـنـی
قـهـرهـا را آشـتـی مـیـدهـی
و سـخـتی هـا را آسـان
تـلـخهـا را شـیـریـن میـكـنی
و دردهـا را درمـان
نـاامــیـدی هـا ، هـمه امــیـد میـشـود
و سـیـاهـیها سـفـیـدِ سـفـیـد ...
|
|
|
|
| |
|
7| پـروردگــارا یــاریـَــم کـن...
|
|
|
پــروردگــارا
کــمکــم کــن ...
کــمـکــم کـن کـه بـتـوانـم پـنجــره دلــم را رو بـه حـقـیـقــت بـگـشــایـم
خــداونـدا
یــاریَـم کـن کـه مـرغ خـسـتـه دلــم را کـه دیــری اســت در ایــن قـفـس زنـدانی اســت،
در آســمـان آبـی عـشـق تـو پــرواز دهـم
خــدایـا
یـاریَـم کـن کـه شـوق پـرواز را هـمـیـشــه در خــود زنــده نـگـاه دارم
پــروردگــارا
تـو خـود مـی دانـی کـه بـدتـریـن درد بــرای یــک انـســان
دور مـانـدن از حقـیقـت خـویـشـتـن و رهــا شــدن در گــرداب فــرامــوشـی و سـردرگـمـی اســت
پـس تـو ای کـــردگـار بـی هــمـتـا
مــرا یـاری کـن کـه بـه حقـیقـت انـســان بــودن پـی ببـرم
تـا بـتـوانـم روز بـه روز بـه تو، کـه سـرچـشــمـه تـمــام حقـیقـت هـایـی
نـزدیـک و نـزدیـکـتر شــوم
خــداونـدا
مــرا فـرصـتی ده تـا پـاک بـودن را تـجـربه کــنـم و بـتـوانـم حـتـی بـرای یـک لـحـظـه
آنـچـه بـاشـم کـه تـو مـی خـواهـی ...
|
|
|
|
| |
|
6| نیـازمــنـد تـــوام ، فـقــط تـــو...
|
|
|
 خــدایا!
مــرا مُـتبـرک گــردان تـا عـشــق ورزیــدن و خـنــدیـدن را بیـامـــوزم
بـه هـمــه عـشــق بــورزم ، حـتـی کـســـانی کــه مـــرا دوســت نــدارنـد
درکــم نمـیکــنـند ، بـه مــن آســیـب رسـانـده اند
از مـن بـد گـفـته انـد و از مـن بـهــره کــشی کــرده اند
بـه امــیـد آنـکـه در هـمـه شـــرایـط و مــوفــقـیــت هــای زنـدگــیـم بـخــنـدم و بــدانـم
کـه در هــر چــه روی مـیــدهــد ، رحــمـت تــو نهـفـتـه اســت
خــدای مــن!
بـی تــو در چـنـگــال مــرگ اســیـرم ، بـی تــو زنـدگـی کــویـری اســت بـرهــوت
خــدای مــن!
مــبـادا کـه در هــیـچ کـاری یـاد تــو را فــرامــوش کــنـم
بـه درونـم رو میکــنم و پـیوســته بـا آگـاهـی از حـضــور مـقــدس تــو زنــدگـی میکــنم
بـه امـیـد آنـکــه هــر روزم ، پیـشـکـش عـشـق بـه درگــاه تــو بـاشــد
خــدایا!
نـه در پـی ثـروتم و نـه در جـســتجـوی قــدرت
نه لــذت ایـن دنـیا را میخــواهـم
و نـه آســایـش آن دنـیا را
نیـازمــند تــوام ، فـقــط تـــو...
مـرا مـوهـبـت عـشـق بـه وصـال درگـاهــت عــطا کـن تـا شــب هـا بـیــدار باشـم و نـیـایــش کــنم
و روزهـا بـه دیگــران یــاری رسـانم تـا بـارشـان را در راه دشــوار زنـدگــی بـه دوش کـشــند
|
|
|
|
| |
|
5| خـدایـا از مـن دور نیســتـی...
|
|
|
خــدایا از مــن دور نـیســتی کـه بـه دور دســت هــا بـنگــرم
از دیــده ام نـرفتـه ای کــه دیــدنــت را آرزو کــنم
پـنهــان نـبــوده ای کــه بــرای پـیــدا کــردنــت از پــای در آیــم
بـا هـمــه نـا پیـــدایـی در هـمـه جـا پـیــدایـی
الــهـی خــود را فــرامــوش کــرده ام کـه بـه یــاد تـو بـاشــم
از دیگـران گــسـستـه ام کــه بـه تــو بـپیـونـدم
تــو را در آیـئنه چشـمــانـم مـی بیـنـم
در پــرده پـنــدارم در جــای جــای وجـــودم
در مـحــراب ســینـه ام
در کــعبـه ام
الــهی تــو درجــویبـار رگــهــایـم جـریـان داری
در هــمـه نفسـهــایم جــاری هـســتی
در شـگــفتــیـهــای وجــودم بــودنــت را بـه تمــاشــا گــذاشـتـه ای
هــر نگــاهـم تــو را آیـئنه داری مـی کــند
و هــر طــپـش دلــم تــو را فــریـاد مـی زنــد
خــدایا در کـعبه چــرا؟
تــو در دیــده مـنی ســر گــشـتگــی در بـادیـــه ها چــرا؟
تـــو در دل مــنی در بـی ســوئی هــا و بـی کــرانـگـی هـا چــرا؟
تــو در جــان مــنی ...
|
|
چهارشنبه پنجم بهمن 1390
|
|
|
|
| |
|
4| خــدایـا ...
|
|
|
خــدایا!
چــنـان نــزدیـکی
کـه نـمــی تــوانـم ببـیـنـمــت
صــدای تــو هــر لـحـظـه بـا مــن ســخـن مـی گــویــد
امــا مـــن آنــرا نـمـی شــنـوم
مــرا بــه اعــمـاق درونــم ببـر
تـا شــکــوه بــی پــرده جـمــال تــو را بـشـــنـوم
مــرا بـیـامــوز
پیــوســتـه تــو را بجــویــم
و هــمـواره بـه عـنــوان یـگــانه پــناهــم
بــه تـو رو کــنـم ... قرض گرفته شده از:وبـلاگ پـریدن تـا خـدا
|
|
سه شنبه چهارم بهمن 1390
|
|
|
|
| |
|
3| چــشـمــانــت را ببـنـــد...
|
|
|
کـنـار بـــرکــه آســمـانـی بـنشـین
آســتـیـن هــایــت را بــالا بــزن
چــشـمـانـت را ببـنــد
نـیـت کـن
نـیـت عــشــق
مــشــتـی آب بـرگــیر
بـایــد وضــو داشــتـه بـاشـی
ایـنجـــا بــرای هــرگــامــت نــوری ریـخـتــه مـیـشــود
ســجـاده را گــذاشــتـه ایـم آنـطرفــتـر، خــوب نـگــاه کـن
اقــامــه کــن عــشــق را
خـــــــدا را
مــا پــشــت ســـرت بـه نـمـــاز ایـســـتـاده ایــم ...
|
|
|
|
| |
|
2| خــدا را شکــــر...
|
|
|
تمـــامِ پـنجــــره هـایی را کـه رو بـه تــــو بـاز نمــی شـــدنـد
نـفـــریــن کــــرده ام !!!
تـا دیـــوار شـــونـد
خـــدا را شـکـــر کــه در ایـــن ســـلـول انـــفــرادی
خـیــــالـم ...
یـــادتـ ...
دفـــتـــرم ...
و قـرآنت ...
هـــنوز پنجــــره انــد
|
|
|
|
| |
|
1| آســـمـــانـی...
|
|
|
 اینجا که می آیم سبک میشوم
مثل یک پَــر
میتوانم پـرواز کنم
مثل یک پرستو
و حتی میتوانم کوچ کنم
عین یک مهاجر
من یک پرستوی مهاجرم
همه پرستوی مهاجریم ...
یک سفر فرستادنمان زمین
شاه پَرمان را به امانت گرفتن وعوضش
جیبی به اندازه حرص،چسباندن به تنمان
وما با موفقیت هبوط کردیم
اما...
قبل آمدن زیر گوشمان زمزمه کردن:
آسمانی "زمینی نشو"
دیر زمانیست همه مان زمینی شده ایم
میخ شده ایم وفراموش کرده ایم
همین روزها شاه پرمان را پست میکنند وباید بر گردیم
راستی ...
آیا پرواز یادمان مانده هنوز؟
قرض گرفته شده از:وبلاگ عاشقان خدا
|
|
|
|
| |
